* اگر به این درجه از شناخت برسیم که نااطاعتی چه برکاتی را از ما می دزدد ؛ هرگز از کلام خداوند و از اوامر روح سرپیچی نخواهیم کرد ! و یقینا که هیچ چیزی برای ما لذت بخش تر از زندگی در روح نمیگردد ... آمین

چطور بدانم راهيكه بايد برم بكدام طرف است ؟ چطور بدانم اراده خدا براي آينده زندگي ام چيست ؟

مزمور ٣٢ : ٨
ترا حكمت خواهم آموخت
ترا ارشاد خواهم كرد
ترا نصيحت خواهم كرد
تا راهيكه بايد بروي را بداني

١- حكمت اطلاعات مورد نياز راه است و با خواندن كلام خدا بدست ميآيد

٢- ارشاد كردن نقشه راه است كه بوسيله از پشت سر عيسي قدم زدن بدست ميآيد چون او فرمود من راه و راستي هستم

٣- نصيحت اصلاح كردن مسير اشتباه است كه بوسيله رعايت ضوابط و انضباط الهي بدست ميآيد

وقتي اطلاعات و نقشه راه و طريق فهميدن مسير اشتباه را بدانيم آنوقت ميفهميم راه درست كدام است فقط بايد تصميم بگيريم در آن قدم بگذاريم .

اگر مشكلي در تصميم گرفتن براي راهيكه بايد برويم نداشته باشيم دانستن راه و راستي آسان است . جليل سپهر

يك دست صدا ندارد . . . بدست آوردن بركاتي كه هنوز در آرزویش هستیم و تحـقـق وعـده هاییکه هنوز بوقـوع نپـیوسـته تنها ازطريق همكاري دسـت مــا و دسـت خــدا ممكن است. یک دست متعلق به هرکه باشد هیچ صـدایی نـدارد . حتی دسـت قدرتمند خدا بدون همکاری دستهای ضعیـف ما در زندگی مان هیچ صدایی نخواهد داشت . . اما منظور از دستهای ما و خدا چیست ؟ ايمان ما دستهاي خالي ما است زیرا ایمان دلیل وجود چیزهایست که هرجند وجود دارند ولی هنوز ما ندیده ایم و با اعتماد آنرا میپذیریم فيض خدا دستهاي پر از رحمت خداست زیرا که تمام پری وکمال مطلق درخداوند ساکن است . بنابراین بايد با اعتماد و ايمان دستهاي خالي خود را به دستهاي پـر از فيض خدا بدهيم .آنوقت صداي پر ابهت هـمكاري دستهای ما و خـدا به گوش دنیای شک و تردید خواهد رسید و تخت ناامیدی ها را خواهد لـرزاند و ما صدایـش را بوسيله جاري شدن بركت خدا در زندگي مـان خواهيم شـنـيـد . جليل سپهر

ادعای مخالفان مسیحیت: عيسي به مادرش بی احترامی کرد (لوقا فصل 11 آیات 27- 28)

به دفاعیات مسیحی
نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ

یکی از ادعای مخالفان مسیحیت آن است که عيسي به مادرش بی احترامی کرد و به او تهمت بي ايماني زد و مدعي شد كه مادرش به دستورات خداوند عمل نمي كند (لوقا فصل 11 آیات 27- 28). آیا چنین اتهامی درست است؟

ابتدا باید متن لوقا فصل 11 آیات 27- 28 مطالعه کنیم:

"عیسی مشغول موعظه بود که زنی از میان جمعیت با صدای بلند گفت:"خوشابه حال آن مادری که تو را به دنیا آورد و شیر داد." عیسی در جواب گفت:"بلی، اما خوشبخت تر از مادر من، کسی است که کلام خدا را می شنود و به آن عمل می کند."

پاسخ مسیح در دو بخش است و بسیار حائز اهمیت است.

یک. او در پاسخ به آن زن، انکار نکرد که مادرش خوشبخت است. حتی مریم (مادر عیسی) نیز با ایمان به مسیح و پیروی او، برکات بیشتری دریافت می کرد تا این که فقط مادر او باشد. این پاسخی است به کسانی که مریم را تکریم و پرستش می کنند!

عیسی یهودیانی را مخاطب قرار داد که ارزش زیادی به پیوندهای خانوادگی می دادند. ارزش هر مرد به اجداد او بود و ارزش هر زن به پسرانی که به دنیا می آورد. پاسخ مسیح به آن زن، بدان معنا بود که تصمیمات فردی هر شخص مهم تر از جایگاه او در تبار خانوادگی است.

دو. آن زن تعالیم مسیح را شنیده بود و فریاد زد:"خوشا به حال مادری که تو را به دنیا آورد". او آرزو داشت که پسری نظیر عیسی داشت. اما مسیح پاسخ داد که لزومی ندارد که مادر او باشد تا برکت یابد. هر که از کلام خدا اطاعت کند، برکت را دریافت خواهد کرد، همان طور که مادر عیسی برکت یافت. هم چنین عیسی با این پاسخ نشان می دهد که اهمیت زن فقط به توانایی تولید مثل او نیست.

رابطه حقیقی با عیسی به پیوندهای طبیعی محدود نیست، بلکه به اطاعت از کلام خدا بستگی دارد. او کسانی را اعضای خانواده خود می داند که به کلام او توجه می کنند و با فروتنی آن را می پذیرند و بی چون و چرا از آن اطاعت می کنند. اطاعت یا نافرمانی از مسیح، وضعیت رابطه مان را با خدا مشخص می سازد. فیض و لطف الهی چیز متفاوتی از تبار خانوادگی است.

رهبران مذهبی یهود به مسیح گفتند:" پدر ما ابراهیم است" (یوحنا فصل 8 آیه 39). در آن دوران یهودیان فکر می کردند چون از نسل ابراهیم هستند، مورد قبول خدا می باشند و به بهشت می روند. آن ها گمان می کردند چون فرزند ابراهیم هستند، خداوند از آن ها خشنود است. عیسی پاسخ داد:"نه، اگر چنین بود، شما نیز از رفتار خوب ابراهیم سرمشق می گرفتید" (آیه 39).

عیسی فرزندان موروثی را از فرزندان واقعی متمایز می سازد. در حالی که اعمال رهبران مذهبی نشان می داد که فرزند واقعی شیطان هستند. امروزه نیز عضویت در کلیسا و پیوند خانوادگی با کشیش ها، شخص را فرزند خدا نمی سازد.

کسانی که به مسیح ایمان دارند و از اراده خدا اطاعت می کنند، در حکم خانواده روحانی یکدیگرند. آن ها فرزند خدا و خواهران و برادران روحانی مسیح و یکدیگرند. این خانواده روحانی تا ابدیت دوام خواهد داشت.

شـرح ماجرای زندگی عیسی مسیح برای ما " خـبرخـوش" نامیده شده است. امیدوارم شرح ماجرای زندگی ما نیز برای آسمان " خـبرخوش " نامیده شود. . باشد همان فرشتگانی که شبی به چوپانان خبر " خوشی عظیم نجاتدهنده " را دادند امروز در آسمان با افتخار خـبر" خبرخوشی عظیم " توبه ها و ایمانها و نجاتها و شفاها و تبدیل ها و آزادیها و شاهد امین بودنهای یکایک ما را بدهند تا شاهد دنیایی مملو ازصلح و آرامش باشیم . کلام خـدا برای کسی " خبرخوش " است که آنرا باور کند و آنرا طوری زندگی کند که اخــبار زندگی اش برای آسمان" خـبـر خوش " باشد . بیایید برای آسمان بوجود آورنده "خبرخوش " باشـیم . این منـصـفانه ترین واکنش ما به محبـت خداست. جلیل سپهر

* خداوند نیکوست و گاهی در دراز مدت او عدالتش را نمایان میسازد! به عدالت خدا شک نکنیم... آمین

آیا مسیح از زمان بازگشت دوباره خود به زمین اطلاعی نداشت؟ (متی فصل 24 آیه 36)

دفاعیات مسیحی

نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ

مخالفان مسیحیت می پرسند که چرا مسیح از زمان بازگشت دوباره خود به زمین، اظهار بی اطلاعی کرد؟ کتاب مقدس تعلیم می دهد که مسیح خداوند است (یوحنا فصل 1 آیه 1) و او همه چیز را می داند (یوحنا فصل 2 آیه 24، کولسیان فصل 2 آیه 3). با این توصیف او به شاگردانش گفت:"هیچکس نمی داند چه روزی و چه ساعتی دنیا به آخر خواهد رسید. حتی فرشتگان هم نمی دانند. فرزند خدا نیز از آن بی خبر است. فقط پدرم خدا آن را می داند" (متی فصل 24 آیه 36).

عده ای معتقدند که باید تفاوت قائل شد میان مسیح خداوند و عیسی به عنوان انسان. او به عنوان خدا دانای مطلق بود و از همه چیز آگاهی داشت. بنابراین می دانست چه زمانی باز خواهد گشت. اما به عنوان انسان، دارای محدویت هایی بود و از قابلیت کامل الهی برخوردار نبود. پس آگاهی و دانش او کامل نبود.

وقتی متن متی فصل 24 را با دقت بررسی کنیم، درمی یابیم که عیسی ابتدا شاگردانش را به کوه زیتون برد. این کوه، مکانی است که طبق پیشگویی زکریا نبی، مسیح به هنگام بازگشت دوباره خود، بر آن ظاهر خواهد شد (زکریا فصل 14 آیه 4).

متی گزارش می دهد که مسیح بر دامنه کوه زیتون نشست و درباره رویدادهای آینده سخن گفت. سخنان عیسی نشان می دهد که او از وقایع آینده کاملا اطلاع داشت. او حتی به نشانه های بازگشت خود در آینده اشاره کرد (آیات 23- 44). آیا مسیح واقعا زمان بازگشت خود را نمی دانست؟

در آیه 36، برای کلمه "دانستن" که برای مسیح و خدا به کار رفته، از واژه یونانی "ایدو" استفاده شده که معنای آن چنین است: "شخص از چیزی آگاهی دارد، اما از گفتن آن خودداری می کند!" جالب است بدانید همین واژه در مرقس فصل 13 آیه 32 به کار رفته است.

پولس نیز واژه "ایدو" را در اول قرنتیان فصل 2 آیه 2 استفاده کرده است:"زیرا تصمیم گرفته بودم تا زمانی که در میان شما هستم، همه چیز جز عیسی مسیح مصلوب را فراموش کنم" (ترجمه مژده برای عصر جدید)

"زیرا عزیمت نکردم که چیزی در میان شما دانسته باشم، جز عیسی مسیح و او را مصلوب" (ترجمه قدیمی سال 1895)

بنابراین شاگردان متوجه شدند که مسیح زمان دقیق بازگشت خود را می داند، اما اجازه ندارد آن را فاش سازد.

مسیح در تعالیمش، نحوه بازگشت خود را به شیوه مراسم عروسی یهودیان ارائه داد. پولس نیز رابطه کلیسا و مسیح را به زندگی زناشویی تشبیه می کند (افسسیان فصل 5 آیات 21- 33).

در فرهنگ باستانی یهودیان، اجرای مراسم عروسی بر عهده پدر داماد بود:"پادشاهی برای پسرش، جشن عروسی مفصلی ترتیب داد" (متی فصل 22 آیه 2). در طی دوران نامزدی، داماد مجلس عروسی را در خانه پدرش تدارک می دید. در این مدت، عروس در خانه خود در انتظار به سر می برد. وقتی پدر اطمینان حاصل می کرد که همه چیز برای اجرای مراسم عروسی آماده است، اجازه می داد تا پسرش به خانه عروس رفته و عروس را با خود به مجلس عروسی بیاورد. اگر عروسی در شب انجام می شد، چند نفر با چراغ های روغنی به استقبال داماد و عروس می رفتند.

تعالیم عیسی از پیوستن عروس (کلیسا) به داماد آسمانی (مسیح) به شیوه عروسی یهودیان، در آیات ذیل مشاهده می شود:

"آیا انتظار دارید دوستان داماد در حالی که داماد با ایشان است، عزاداری کنند؟" (متی فصل 9 آیه 15)

"در خانه پدر من منزل های زیادی است. من می روم تا مکانی برای شما آماده سازم. پس از این که رفتم و مکانی برای شما آماده ساختم، دوباره می آیم و شما را پیش خود می برم تا جایی که من هستم، شما نیز باشید" (یوحنا فصل 14 آیات 2- 3)

"در آن روز پادشاهی آسمان مثل ده دختر جوان خواهد بودکه چراغ های خود را برداشته، به استقبال داماد رفتند" (متی فصل 25 آیه 1)

اگر تاریخ دقیق بازگشت مسیح را می دانستیم، ممکن بود وسوسه شده که برای خدمت به خدا تنبلی کنیم. یا بدتر از آن، در گناه به سر می بردیم و درست در دقایق آخر، توبه می کردیم! برای خداوند آمادگی مهم است و نه دانستن زمان دقیق بازگشت مسیح.