رومیان۸: ۱۸ درد و رنج کنونی ما ابدا با جلالی که در آینده برای ما ظاهر می شود قابل مقایسه نیست. ..................................................... پس چه نیکوست که آن جلال ابدی چشمان ما را بقدری بخود بدوزد که دیگر نگاهمان به مشکلات موقت کنونی نباشد و دائما خدا را برای آن فیض عظیم شکر و سپاس گوئیم... آمین

اسـم خداوند مانند بــرج مسـتحکم و حصار داری میباشد که شخص عادل در آن می‌دود و امنیت دارد . امثال سلیمان 18 : 10 احساس امنیت کاذب را میتوان با تلقین و مواد تخدیر کننده برای مدتی بوجود آورد ولی تجربه کردن امنیت واقعی نیازمند اینست که در مکان امن و مطمئن و مورد اعتمادی قـرار گرفته باشیم . اسم خداوند تنها مکان امـن این دنیای بدون امنیت است زیرا او آفریننده است و مابقی آفریده شده دست او . بنابراین هـر اسم مـقـتـدر دیگری در برابر اسم خداوند رنگ باخته و به زانو در خواهد آمد . بله دقیقا هر اسمی که الان از ذهن من و شما میگذرد. جلیل سپهر

ایوب در چه دورانی زندگی می کرد؟

دفاعیات مسیحی

نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ

بی تردید همه اتفاق نظر دارند که کتاب ایوب، متعلق به دوران باستان است. اما ایوب در کدام دوران می زیست؟

از آن جا که موسی قبل از رهبری قوم اسرائیل، به مدت چهل سال در بیابان مدیان زندگی کرده بود (خروج فصل 2 آیه 15)، بنابراین شرح حال ایوب را از فرزندان یا نسل او که در آن منطقه زندگی کرده اند، شنیده است. برخی از مفسران هم معتقدند که شاید ایوب هم زمان با موسی زندگی کرده است. با این توصیف، احادیث سنتی یهود، موسی را به عنوان نگارنده این کتاب معرفی می کنند.

سرزمین "عوص" (ایوب فصل 1 آیه 1)، احتمالا در امتداد حاشیه بین فلسطین و عربستان قرار گرفته بود. این منطقه از شمال شرقی به ادوم (به طرف رود فرات) و در مسیر جاده بابل و مصر واقع گردیده بود.

احادیث باستانی گزارش می دهند که "عوص" منطقه ای در بخش شرقی دریای جلیل بود که به خاطر خاک حاصلخیزش بسیار شهرت داشت. این منطقه که بعدها "حوران" نام گرفت، زمانی آباد و پر جمعیت بود. ولی امروزه مجموعه ای است از ویرانه های 300 شهر.

مفسران معتقدند که ایوب از نسل ابراهیم است، زیرا او خدای حقیقی را کاملا می شناخت. ایوب از اقوام و طوایفی از نسل ابراهیم بود که هم زمان با قوم اسرائیل در مصر، در شمال غربی عربستان زندگی می کردند.

دلایلی که کارشناسان کتاب مقدس درباره زمان وقایع کتاب ایوب برشمرده اند عبارت است از:

یک. هیچ اشاره ای به شریعت دوران موسی و مذهب یهود نشده است.

دو. هیچ اشاره ای به تعلیم انبیاء نظیر اشعیاء ارمیا، هوشع... نشده است.

سوم. وضعیت زندگی ایوب مانند دوران ابراهیم، اسحاق و یعقوب است.

مقصود کتاب مقدس از "آسمان سوم" چیست؟

دفاعیات مسیحی

نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ

پولس در نامه خود به کلیسای قرنتس، به آسمان سوم اشاره می کند (دوم قرنتیان فصل 12 آیات 1- 4). این سوال مطرح می شود که چند آسمان وجود دارد؟

کتاب مقدس از سه آسمان سخن می گوید:

یک. کلام خدا در پیدایش فصل 1 آیه 1 می فرماید:"در ابتدا خدا آسمان ها را آفرید". در عهد عتیق (دوران شریعت و قبل از تجسم مسیح)، یهودیان به دو نوع آسمان اعتقاد داشتند. آسمان اول، جو و اتمسفر زمین بود. در پیدایش فصل 7 آیه 11 به آسمان اول اشاره شده که از آن باران می بارد.

دوم. آسمان دوم، فضای خارج از سیاره زمین است که در آن ستارگان و سیارات وجود دارند (پیدایش فصل 15 آیه 5، خروج فصل 32 آیه 13، مزمور 19 آیات 4 و 6، اشعیاء فصل 13 آیه 10، ارمیاء فصل 8 آیه 2). ستارگان و فضای خارج از زمین، سبب بارش باران نمی شوند. در کتاب نحمیا به ماورای اتمسفر اشاره می شود: "ای خداوند، آسمان ها و ستارگان را تو آفریده ای" (نحمیاء فصل 9 آیه 6).

سوم. اما پولس از "آسمان سوم" سخن می گوید (دوم قرنتیان فصل 12 آیات 1- 4). او چنین نوشت:"چهارده سال قبل به آسمان برده شدم. از من نپرسید که جسمم به آن جارفت یا روحم، خود نیز نمی دانم. به هر حال خود را در بهشت دیدم. در آن جا چیزهای حیرت انگیز و غیرقابل وصف شنیدم...".

پولس آسمان سوم را "بهشت" می نامد. واژه یونانی که او برای بهشت به کار می برد به معنای "قدم زدن در پارک" است. این همان واژه ای است که در ترجمه یونانی عهد عتیق نیز مورد استفاده قرار گرفته.

یوحنا این رویاء را دید:"در آسمان دروازه ای گشوده شد: چه باشکوه بود!" (مکاشفه فصل 4). او خدا را بر روی تخت باشکوهش دید. یوحنا خود را در بهشت می دید. همان جایی که پولس "آسمان سوم" نامید.

با این توصیف، در عهد عتیق به تخت خدا در "آسمان" اشاره شده:
سلیمان چنین دعا کرد:" آسمان که محل سکونت تو است" (اول پادشاهان فصل 8 آیه 30).
داود چنین سرائید:"خداوند بر تخت خود در آسمان نشسته" (مزمور 2 آیه 4).

* به‌یقین ستمگر محو خواهد شد، هلاکت پایان خواهد پذیرفت، و پایمال‌کننده از زمین برچیده خواهد گشت. آنگاه تختی به محبت بر پا خواهد شد، و بر آن کسی با وفاداری در خیمۀ داوود جلوس خواهد کرد که داوری کند و انصاف را بجوید و عدالت را بشتاباند. اِشعیا ۱۶:۴-۵ NMV

آیا یوشع توانست اورشلیم را تسخیر کند؟

دفاعیات مسیحی

‏

نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ

مخالفان مسیحیت می گویند که کتاب مقدس ادعا می کند یوشع شهر اورشلیم را تسخیر کرد (یوشع فصل 10 آیات 23 و 40)، در حالی که در فصل 15 آیه 63 می خوانیم که اورشلیم اشغال نشد و هنوز قبایل غیریهودی در آن شهر زندگی می کردند. مخالفان مدعی اند که این نکته نیز یکی از تضادهای کتاب مقدس است.

ابتدا بایستی متن یوشع فصل دهم را مطالعه نمائیم. به طور اجمالی این فصل را بررسی می کنیم:

انعقاد قرارداد صلح میان جبعونی ها و قوم اسرائیل، خشم پادشاهان جنوب سرزمین کنعان (فلسطین/اسرائیل امروزی) را برانگیخت. پنج پادشاه با یکدیگر ائتلافی را بر علیه جبعون تشکیل دادند. رهبری این ائتلاف را پادشاه اورشلیم به عهده داشت. ساکنان جبعون از یوشع تقاضای کمک نظامی کردند. به موجب قرارداد منعقده، قوم اسرائیل مجبور به پاسخگویی و اقدام به جنگ بر علیه ائتلاف دشمن بود.

یوشع سپاه خود را پس از یک راهپیمایی اجباری شبانه به مسافت 42 کیلومتر به نزدیکی دشمن رساند و ناگهان حمله کرد. خداوند از قوم اسرائیل حمایت کرد و با بارش تگرگ هایی که وزن سنگینی داشتند، تلفات انسانی به ائتلاف وارد نمود. هم چنین خداوند غروب را به تاخیر انداخت تا روز طولانی شود و یوشع و سپاهیانش بتوانند قبل از تاریکی شب، اتلاف دشمن را شکست داده و کاملا منهدم سازند.

پنج پادشاه به غاری پناه بردند، اما مخفیگاه آنان شناسایی شد و همگی کشته شدند.

در فصل دهم نمی خوانیم که اورشلیم به تصرف سپاه یوشع درآمد. ائتلاف دشمن به رهبری پادشاه اورشلیم در بیابان تجمع کرده بودند (فصل 10 آیه 5). بنابراین جنگ و گریز در صحرا و خارج از شهرها رخ داد. یوشع بعد از شکست ائتلاف دشمن، به تدریج شهرهای آنان را تسخیر کرد (یوشع فصل 10 آیات 29 به بعد).

تاکتیک مخالفان مسیحیت آن است که وانمود می کنند شهرها از جمله اورشلیم به تسخیر سپاه یوشع درآمد، اما در فصل 15 آیه 63 ادعا می شود که این شهر به طور کامل تصرف نشد! چنین ادعایی برای کسانی قابل باور است که بدون مطالعه کتاب یوشع، فقط به توضیحات نادرست مخالفان توجه نشان می دهند.

مقصود از روح هفتگانه خدا چیست؟

دفاعیات مسیحی

‏

نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ

در کتاب مکاشفه (فصل 1 آیه 4) به هفت روح، روح القدس اشاره شده. اگر روح القدس دارای یک شخصیت می باشد، چگونه از روح هفتگانه برخوردار است؟

در ابتدا باید بدانیم که "مکاشفه" کتابی سرشار از نماد و استعاره است که یوحنا آن ها را در رویا مشاهده کرده. مثلا شیطان به اژدهای قرمز که دارای هفت سر و ده شاخ می باشد، تشبیه شده (فصل 12)، در حالی که شیطان فقط یک فرشته سقوط کرده است.

روح القدس در اناجیل نیز به صورت کبوتر (مرقس فصل 1 آیه 10) و باد (یوحنا فصل 3 آیه 8) معرفی شده. در عهد عتیق روح القدس به روح حکمت و فهم، روح مشورت و قوت و روح شناخت و ترس خداوند تشبیه گردیده. عده ای بر این باورند که هفت روح می تواند بیانگر ابعاد و ویژگی های روح القدس باشد.

زکریا نبی (از انبیاء عهد عتیق)، نوشت که در رویاء چراغدانی از طلا را دید که هفت چراغ داشت. مخزن روغن، چراغدان را روشن نگه می داشت (زکریا فصل 4 آیات 2- 10).

برخی از مفسران هم معتقدند که هفت روح اشاره به هفت کلیسا دارد که مسیح به آن ها پیغام داد (مکاشفه فصل های 2- 3). روح خدا (مانند مخزن روغن) در هفت کلیسا فعال بود.
عدد هفت مظهر کاملیت و کمال است.