سکوت خدا، شاید بیش از همه کسانی را به گونه ای دردناک می آزارد که نزدیکی خاصی به او دارند. بنابر این خدا خود، که انسان شد، بیش از تمامی آدمیان طعم ترک شدن به وسیله خدا را چشید.
۱۳۹۲ مهر ۱۹, جمعه
متی فصل چهارم آیات 1-11
مطالعه کتاب مقدس Bible Study
عیسی در آزمایش های سه گانه، از قدرت خدایی خود برای شکست شیطان استفاده نکرد. در حالی که هم چنان خود را با ما یکی گردانیده بود، به عنوان یک انسان پر از روح القدس، شیطان را با همان وسایلی که ما در اختیار داریم، شکست داد: با استفاده از آیات کتاب مقدس. او با شیطان جر و بحث نکرد. در کلام خدا قدرت است و آن چیزی است که شیطان از آن می ترسد.
چرا علی رغم دروغگویی قابله ها و راحاب، خداوند آن ها را مورد لطف و برکت داد؟ (خروج فصل اول آیات پانزدهم تا بیست و یکم، یوشع فصل دوم)
نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ
فرعون به قابله های اسرائیلی دستور داد که پسران اسرائیلی را در هنگام تولد بکشند، ولی دختران را زنده نگه دارند. قابله ها که از خدا می ترسیدند، دستور فرعون را اطاعت نکردند و نوزادان پسر را زنده نگه داشتند. پس فرعون آن ها را احضار کرد و پرسید:"چرا از دستور من سرپیچی کردید؟ چرا پسران اسرائیلی را نکشتید؟" آن ها جواب دادند:"ای پادشاه، زنان اسرائیلی مثل زنان مصری ضعیف نیستند. آن ها پیش از رسیدن قابله وضع حمل می کنند". خدا بر این قابله ها لطف نموده، خانه و خانواده آن ها را برکت داد، زیرا آن ها ترس خدا را در دل داشتند. به این ترتیب، تعداد قوم اسرائیل روز به روز زیادتر می شد تا به صورت قوم بزرگی درآمدند (خروج فصل اول آیات پانزدهم تا بیست و یکم).
قابله ها نه فقط از فرعون نااطاعتی کردند، بلکه به او دروغ نیز گفتند. با این توصیف، خداوند آن ها را برکت داد! قابله ها با دو انتخاب روبرو بودند: اطاعت از خدا یا اطاعت از فرعون . کتاب مقدس می فرماید:"آن ها ترس خدا را در دل داشتند". به عنوان ایماندار مسیحی، ما نمی توانیم به خاطر اطاعت از دولت، از خدا نااطاعتی کنیم. فرعون به قابله ها دستور داده بود تا پسران یهودی را بکشند. اما این زنان با سرپیچی از فرعون و به خطر انداختن جان خود، نشان دادند تا چه حد در راه خدا دلیری دارند. ایمان شان به خدا این شهامت را به آن ها داد تا برای آنچه می دانستند درست است، بایستند. خدا از ما انتظار ندارد از فرمان صاحبان قدرت که می خواهند از خدا و کلام او سرپیچی کنیم، اطاعت نماییم.
ممکن است در مقطعی از زمان، یک ملت دچار فساد اخلاقی شوند (نظیر مواردی مانند تبعیض نژادی، برده داری، شکنجه زندانیان، انحراف جنسی...). بنابراین، درست نیست همیشه از رای اکثریت یا خط مشی صاحبان قدرت پیروی کنیم. وقتی به ما دستور می دهند کاری خلاف کلام خدا انجام دهیم، باید قاطعانه بایستیم و اعلان کنیم که از خدا اطاعت می کنیم، نه از انسان (اعمال رسولان فصل چهارم آیه نوزدهم).
با این وجود، قابله ها به فرعون دروغ گفتند. اما خدا آن ها را برکت داد نه به خاطر دروغ شان، بلکه به این سبب که جان اطفال بی گناه را نجات دادند. البته این بدان معنا نیست که دروغ بهترین پاسخ ممکن به فرعون بود. اما قابله ها به علت زیر پا نگذاشتن قانون برتر خدا که قتل عام وحشیانه اطفال را منع می کرد، برکت یافتند. دروغ قابله ها باعث شد تا فرعون دستور جدیدی به آن ها بدهد: آن ها پس از مشاهده هر نوزاد پسر اسرائیلی، آن را در رود نیل بیندازند (آیه بیست و دوم). از طرفی، بیش از هشتاد سال دیگر قوم اسرائیل به بردگی ادامه داد تا خداوند موسی را به عنوان رهبر قوم اسرائیل تعیین کرد.
یوشع دو جاسوس را به شهر اریحا فرستاد. آن ها به خانه زنی به نام راحاب رفتند تا شب را در آن جا بگذرانند. اما به پادشاه اریحا خبر رسید که چند جاسوس اسرائیلی وارد شهر شده اند. پادشاه افرادی را با این پیغام نزد راحاب فرستاد:"مردانی را که به خانه تو آمده اند به ما تحویل بده، زیرا آن ها جاسوس هستند. اما راحاب گفت:"آن ها پیش من آمدند، ولی نفهمیدم چه کسانی بودند. هنگامی که هوا تاریک شد، پیش از بسته شدن دروازه ها از شهر خارج شدند و من نمی دانم کجا رفتند. اگر به دنبال آن ها بشتابید، می توانید به ایشان برسید". ولی راحاب قبلا آن دو مرد را به پشت بام برده بود و آن ها را زیر توده ای از ساقه های کتان مخفی کرده بود (یوشع فصل دوم).
آیه ای در کتاب مقدس یافت نمی شود که خداوند، به علت دروغگویی راحاب، او را برکت داده باشد. راحاب به خاطر ایمانش مورد لطف و برکت خداوند قرار گرفت. ایمان او سبب شد تا از دو جاسوس اسرائیلی حمایت نماید. در عبرانیان فصل یازدهم آیه سی و یکم، راحاب به خاطر ایمانش ستوده می شود، اما ذکری از دروغ او به میان نمی آید. باید پذیرفت که خداوند دروغ راحاب را به خاطر ایمانش بخشید. از آن جا که راحاب یهودی نبود، از معیارهای اخلاقی که در شریعت خدا آمده بود، اطلاعی نداشت، با این وجود باعث نجات قوم اسرائیل شد. خداوند از ما می خواهد که به او اعتماد کنیم و وظیفه خود را به بهترین نحو انجام دهیم. راحاب این کار را کرد و به خاطر ایمانش ستوده شد.
مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به مطالب و محتویات "دفاعیات مسیحی" محفوظ است. درج کامل مقالات "دفاعیات مسیحی" در سایر صفحات فیس بوک و وب سایت‌ها، بدون ذکر منبع و نام نویسنده یا مترجم، اکیداً ممنوع و غیرقانونی است. خوانندگان عزیز، در صورت مشاهده تخلف، لطفا اطلاع دهید.
فرعون به قابله های اسرائیلی دستور داد که پسران اسرائیلی را در هنگام تولد بکشند، ولی دختران را زنده نگه دارند. قابله ها که از خدا می ترسیدند، دستور فرعون را اطاعت نکردند و نوزادان پسر را زنده نگه داشتند. پس فرعون آن ها را احضار کرد و پرسید:"چرا از دستور من سرپیچی کردید؟ چرا پسران اسرائیلی را نکشتید؟" آن ها جواب دادند:"ای پادشاه، زنان اسرائیلی مثل زنان مصری ضعیف نیستند. آن ها پیش از رسیدن قابله وضع حمل می کنند". خدا بر این قابله ها لطف نموده، خانه و خانواده آن ها را برکت داد، زیرا آن ها ترس خدا را در دل داشتند. به این ترتیب، تعداد قوم اسرائیل روز به روز زیادتر می شد تا به صورت قوم بزرگی درآمدند (خروج فصل اول آیات پانزدهم تا بیست و یکم).
قابله ها نه فقط از فرعون نااطاعتی کردند، بلکه به او دروغ نیز گفتند. با این توصیف، خداوند آن ها را برکت داد! قابله ها با دو انتخاب روبرو بودند: اطاعت از خدا یا اطاعت از فرعون . کتاب مقدس می فرماید:"آن ها ترس خدا را در دل داشتند". به عنوان ایماندار مسیحی، ما نمی توانیم به خاطر اطاعت از دولت، از خدا نااطاعتی کنیم. فرعون به قابله ها دستور داده بود تا پسران یهودی را بکشند. اما این زنان با سرپیچی از فرعون و به خطر انداختن جان خود، نشان دادند تا چه حد در راه خدا دلیری دارند. ایمان شان به خدا این شهامت را به آن ها داد تا برای آنچه می دانستند درست است، بایستند. خدا از ما انتظار ندارد از فرمان صاحبان قدرت که می خواهند از خدا و کلام او سرپیچی کنیم، اطاعت نماییم.
ممکن است در مقطعی از زمان، یک ملت دچار فساد اخلاقی شوند (نظیر مواردی مانند تبعیض نژادی، برده داری، شکنجه زندانیان، انحراف جنسی...). بنابراین، درست نیست همیشه از رای اکثریت یا خط مشی صاحبان قدرت پیروی کنیم. وقتی به ما دستور می دهند کاری خلاف کلام خدا انجام دهیم، باید قاطعانه بایستیم و اعلان کنیم که از خدا اطاعت می کنیم، نه از انسان (اعمال رسولان فصل چهارم آیه نوزدهم).
با این وجود، قابله ها به فرعون دروغ گفتند. اما خدا آن ها را برکت داد نه به خاطر دروغ شان، بلکه به این سبب که جان اطفال بی گناه را نجات دادند. البته این بدان معنا نیست که دروغ بهترین پاسخ ممکن به فرعون بود. اما قابله ها به علت زیر پا نگذاشتن قانون برتر خدا که قتل عام وحشیانه اطفال را منع می کرد، برکت یافتند. دروغ قابله ها باعث شد تا فرعون دستور جدیدی به آن ها بدهد: آن ها پس از مشاهده هر نوزاد پسر اسرائیلی، آن را در رود نیل بیندازند (آیه بیست و دوم). از طرفی، بیش از هشتاد سال دیگر قوم اسرائیل به بردگی ادامه داد تا خداوند موسی را به عنوان رهبر قوم اسرائیل تعیین کرد.
یوشع دو جاسوس را به شهر اریحا فرستاد. آن ها به خانه زنی به نام راحاب رفتند تا شب را در آن جا بگذرانند. اما به پادشاه اریحا خبر رسید که چند جاسوس اسرائیلی وارد شهر شده اند. پادشاه افرادی را با این پیغام نزد راحاب فرستاد:"مردانی را که به خانه تو آمده اند به ما تحویل بده، زیرا آن ها جاسوس هستند. اما راحاب گفت:"آن ها پیش من آمدند، ولی نفهمیدم چه کسانی بودند. هنگامی که هوا تاریک شد، پیش از بسته شدن دروازه ها از شهر خارج شدند و من نمی دانم کجا رفتند. اگر به دنبال آن ها بشتابید، می توانید به ایشان برسید". ولی راحاب قبلا آن دو مرد را به پشت بام برده بود و آن ها را زیر توده ای از ساقه های کتان مخفی کرده بود (یوشع فصل دوم).
آیه ای در کتاب مقدس یافت نمی شود که خداوند، به علت دروغگویی راحاب، او را برکت داده باشد. راحاب به خاطر ایمانش مورد لطف و برکت خداوند قرار گرفت. ایمان او سبب شد تا از دو جاسوس اسرائیلی حمایت نماید. در عبرانیان فصل یازدهم آیه سی و یکم، راحاب به خاطر ایمانش ستوده می شود، اما ذکری از دروغ او به میان نمی آید. باید پذیرفت که خداوند دروغ راحاب را به خاطر ایمانش بخشید. از آن جا که راحاب یهودی نبود، از معیارهای اخلاقی که در شریعت خدا آمده بود، اطلاعی نداشت، با این وجود باعث نجات قوم اسرائیل شد. خداوند از ما می خواهد که به او اعتماد کنیم و وظیفه خود را به بهترین نحو انجام دهیم. راحاب این کار را کرد و به خاطر ایمانش ستوده شد.
مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به مطالب و محتویات "دفاعیات مسیحی" محفوظ است. درج کامل مقالات "دفاعیات مسیحی" در سایر صفحات فیس بوک و وب سایت‌ها، بدون ذکر منبع و نام نویسنده یا مترجم، اکیداً ممنوع و غیرقانونی است. خوانندگان عزیز، در صورت مشاهده تخلف، لطفا اطلاع دهید.
۱۳۹۲ مهر ۱۸, پنجشنبه
اول پادشاهان فصل هشتم آیه7
پرستندگان حقیقی و اصیل، کسانی نیستند که به مکان های درست می روند، بلکه باید در قلب های خود را به روی روح القدس بگشاییم، تا او از طریق ما پرستش را انجام دهد. خدا روح است، پس در همه جا حضور دارد و محل پرستش یا شکل آن اهمیت ندارد. یوحنا فصل چهارم آیات 23-24. حتی سلیمان هنگام وقف و تخصیص معبد، تشخیص داد که خدا را نمی توان در آن معبد محدود کرد.
مطالعه کتاب مقدس Bible Study
مطالعه کتاب مقدس Bible Study
مرقس فصل چهاردهم آیه 61
چه فاجعه ای است زمانی که شخص به مرحله ای در زندگی می رسد که چنان در مقابل خدا دل سخت شده که خدا نیز چیزی برای گفتن به او ندارد. زمان گفتگو و ایجاد تفاهم سپری شده است.
مطالعه کتاب مقدس Bible Study
مدارک و شواهد تاریخی مصر باستان درباره وقایع کتاب خروج
Christian Apologetics دفاعیات مسیحی
مترجم: مهران پورپشنگ
یک نسخه از جنس پاپیروس که متعلق به مصر باستان بود، به دست یک دیپلمات سوئدی رسید. او این نسخه را در سال 1828 به موزه هلند فروخت. در آن زمان، هیچکس نمی توانست متن این نسخه را بخواند. تا این که در سال 1909 یک مصرشناس بریتانیایی به نام الن. اچ. گاردنر، متن را به طور کامل ترجمه کرد. عنوان متن چنین بود:"نصایح حکیمانه از جملات کاهنی در لیدن". این نسخه به سند "آی پوور" معروف است. این سند تاریخی، گزارش موثقی است از وقایع شگفت انگیزی که در دوران اسارت عبرانیان در مصر رخ داده. این نسخه ارزشمند هم اکنون در موزه هلند نگه داری می شود.
نویسنده این سند، یک مقام عالی رتبه مصری به نام "آی پوور" بود. آی پوور، کاهن اعظم و حکیمی بود که در مصر باستان از شهرت زیادی برخوردار بود. توصیف شگفت انگیز او از رویدادها چنان بود که مصرشناسان را کاملا غافلگیر و حیرت زده کرد. وقایعی که آی پوور شرح داده، عینا مشابه گزارش کتاب خروج می باشد.
طبق بررسی کارشناسان، گزارش آی پوور تقریبا هم زمان با رخدادهای کتاب خروج نوشته شده است. حتی مکان رویدادها در مصرنیز کاملا با گزارش کتاب خروج مطابقت دارد. تاکنون هیچ سند و مدرک تاریخی کشف نشده تا گزارش آی پوور را تکذیب کند. آی پوور یک کاهن حکیم، سرشناس و محترم در آن دوران بود. گزارش تاریخی آی پوور بدین شرح است:
یک. فجایع و بلایایی در مصر رخ داد.
دو. رود نیل به خون تبدیل شد (گزارش مشابه: خروج فصل هفتم آیه20).
خون در همه جا وجود داشت (گزارش مشابه: خروج فصل هفتم آیه21).
مردم علی رغم تشنگی شدید، نمی توانستند آب رود نیل را مصرف کنند (گزارش مشابه: خروج فصل هفتم آیه 24).
سه. وقوع تگرگ و صاعقه وحشتناک (گزارش مشابه: خروج فصل نهم آیات بیست و دوم تا بیست و ششم).
به درختان آسیب رسید و شاخه ها شکست. دیگر غذا یافت نمی شد ( گزارش مشابه: خروج فصل نهم آیه 25).
چهار. تمام گیاهان و میوه ها نابود شد (گزارش مشابه: خروج فصل دهم آیه 15).
پنج. گله و رمه، ضجه و ناله می کردند (گزارش مشابه: خروج فصل نهم آیه 25).
شش. آفتاب طلوع نمی کرد و مردم از تاریکی وحشت داشتند (گزارش مشابه: خروج فصل دهم آیات بیست و دوم و بیست و سوم).
هفت. فرزندان شاهزاده ها لعنت گردیدند. بچه هایی که برای مرگ انتخاب شده بودند (گزارش مشابه: فصل دوازدهم آیه بیست و نهم).
صدای ماتم و عزاداری سرزمین را فرا گرفت (گزارش مشابه: خروج فصل دوازدهم آیه 30).
هشت. طلا، نقره و زیور آلات به زنان برده هدیه شد (گزارش مشابه: فصل دوازدهم آیات سی و پنجم و سی و ششم).
نه. بردگان و مردم فقیر چادر نشین با شتاب مصر را ترک کردند (گزارش مشابه: خروج فصل های دوازدهم تا هفدهم).
مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به مطالب و محتویات "دفاعیات مسیحی" محفوظ است. درج کامل مقالات "دفاعیات مسیحی" در سایر صفحات فیس بوک و وب سایت‌ها، بدون ذکر منبع و نام نویسنده یا مترجم، اکیداً ممنوع و غیرقانونی است. خوانندگان عزیز، در صورت مشاهده تخلف، لطفا اطلاع دهید.
یک نسخه از جنس پاپیروس که متعلق به مصر باستان بود، به دست یک دیپلمات سوئدی رسید. او این نسخه را در سال 1828 به موزه هلند فروخت. در آن زمان، هیچکس نمی توانست متن این نسخه را بخواند. تا این که در سال 1909 یک مصرشناس بریتانیایی به نام الن. اچ. گاردنر، متن را به طور کامل ترجمه کرد. عنوان متن چنین بود:"نصایح حکیمانه از جملات کاهنی در لیدن". این نسخه به سند "آی پوور" معروف است. این سند تاریخی، گزارش موثقی است از وقایع شگفت انگیزی که در دوران اسارت عبرانیان در مصر رخ داده. این نسخه ارزشمند هم اکنون در موزه هلند نگه داری می شود.
نویسنده این سند، یک مقام عالی رتبه مصری به نام "آی پوور" بود. آی پوور، کاهن اعظم و حکیمی بود که در مصر باستان از شهرت زیادی برخوردار بود. توصیف شگفت انگیز او از رویدادها چنان بود که مصرشناسان را کاملا غافلگیر و حیرت زده کرد. وقایعی که آی پوور شرح داده، عینا مشابه گزارش کتاب خروج می باشد.
طبق بررسی کارشناسان، گزارش آی پوور تقریبا هم زمان با رخدادهای کتاب خروج نوشته شده است. حتی مکان رویدادها در مصرنیز کاملا با گزارش کتاب خروج مطابقت دارد. تاکنون هیچ سند و مدرک تاریخی کشف نشده تا گزارش آی پوور را تکذیب کند. آی پوور یک کاهن حکیم، سرشناس و محترم در آن دوران بود. گزارش تاریخی آی پوور بدین شرح است:
یک. فجایع و بلایایی در مصر رخ داد.
دو. رود نیل به خون تبدیل شد (گزارش مشابه: خروج فصل هفتم آیه20).
خون در همه جا وجود داشت (گزارش مشابه: خروج فصل هفتم آیه21).
مردم علی رغم تشنگی شدید، نمی توانستند آب رود نیل را مصرف کنند (گزارش مشابه: خروج فصل هفتم آیه 24).
سه. وقوع تگرگ و صاعقه وحشتناک (گزارش مشابه: خروج فصل نهم آیات بیست و دوم تا بیست و ششم).
به درختان آسیب رسید و شاخه ها شکست. دیگر غذا یافت نمی شد ( گزارش مشابه: خروج فصل نهم آیه 25).
چهار. تمام گیاهان و میوه ها نابود شد (گزارش مشابه: خروج فصل دهم آیه 15).
پنج. گله و رمه، ضجه و ناله می کردند (گزارش مشابه: خروج فصل نهم آیه 25).
شش. آفتاب طلوع نمی کرد و مردم از تاریکی وحشت داشتند (گزارش مشابه: خروج فصل دهم آیات بیست و دوم و بیست و سوم).
هفت. فرزندان شاهزاده ها لعنت گردیدند. بچه هایی که برای مرگ انتخاب شده بودند (گزارش مشابه: فصل دوازدهم آیه بیست و نهم).
صدای ماتم و عزاداری سرزمین را فرا گرفت (گزارش مشابه: خروج فصل دوازدهم آیه 30).
هشت. طلا، نقره و زیور آلات به زنان برده هدیه شد (گزارش مشابه: فصل دوازدهم آیات سی و پنجم و سی و ششم).
نه. بردگان و مردم فقیر چادر نشین با شتاب مصر را ترک کردند (گزارش مشابه: خروج فصل های دوازدهم تا هفدهم).
مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به مطالب و محتویات "دفاعیات مسیحی" محفوظ است. درج کامل مقالات "دفاعیات مسیحی" در سایر صفحات فیس بوک و وب سایت‌ها، بدون ذکر منبع و نام نویسنده یا مترجم، اکیداً ممنوع و غیرقانونی است. خوانندگان عزیز، در صورت مشاهده تخلف، لطفا اطلاع دهید.
آیا متی و لوقا در ارائه گزارش مرگ یهودای اسخریوطی دچار تناقض گویی شده بودند؟
مطالعه کتاب مقدس Bible Study
نویسنده مقاله: مهران پورپشنگ
مخالفان ادعا می کنند که نحوه مرگ یهودای اسخریوطی (یکی از حواریون که به مسیح خیانت کرد، سپس پشیمان شد و خودکشی نمود) در روایت های متی و اعمال رسولان اختلاف دارد. در متی آمده که یهودا خود را حلق آویز کرد، اما در کتاب اعمال گفته شده که یهودا در مزرعه ای با سر به زمین افتاد و بدنش پاره شد و امعاء و احشایش بیرون ریخت. آن ها می پرسند:"چگونه هر دو روایت می تواند درست باشد؟"
ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که منتقدان هر دو متن را با دقت بررسی نکرده اند. هر دو متن (متی فصل بیست و هفتم آیات سوم تا دهم و اعمال رسولان فصل اول آیات شانزدهم تا بیستم) به "مزرعه خون" اشاره می کنند.
دو.مخاطب پطرس در کتاب اعمال، شاگردان مسیح می باشد. آن ها همگی می دانستند دقیقا چه اتفاقی افتاده. پس نیازی به توضیح واضحات نبود. مردم شهر اورشلیم هم درباره نحوه مرگ یهودا شنیده بودند.
سه. پشیمانی یهودا، توبه حقیقی نبود، بلکه تاسف ناشی از عذاب وجدان بود. یهودا فکر کرد که با بازگرداندن پولی که کاهن اعظم به خاطر تسلیم عیسی به او داده، می تواند وجدان خود را آرام سازد (متی فصل بیست و ششم آیه پانزدهم). اما پس دادن پول ها، وجدان یهودا را آسوده نکرد. انسان بدون توبه حقیقی نمی تواند پاک شود. پیروان عیسی او را نکوهش می کردند و خودش نیز از خود متنفر شد. متوجه گناه خود شد. او حتی گناهش را به رهبران مذهبی یهود، اعتراف کرد (متی فصل بیست و هفتم آیه چهارم). اما این کافی نبود. بسیاری از مجرمان بزرگ می توانند بگویند که "گناه کرده ام"، بی آن که توبه کنند. توبه یعنی فروتن کردن خویشتن در حضور خدا و درخواست رحمت و سپس رویگردان شدن از گناه.اعتراف گناه، تنها اولین گام در راه توبه است (اول یوحنا فصل یکم آیه نهم).
رهبران مذهبی یهود به وجدان ناآرام یهودا اهمیتی ندادند. آن ها در گناه او شریک بودند، اما احساس ندامت نمی کردند. حتی سعی نکردند تا یهودا را دلداری دهند. آن ها او را با وحشت و نومیدی اش به حال خود گذاشتند. شریک های گناه هرگز در پایان ماجرا، دوستان وفاداری از آب در نمی آیند.
یهودا در نومیدی خود، از زندگی خود منزجر شد و خود را حلق آویز کرد. به هنگام مرگ یا کمی بعد از مرگش، به زمین افتاد. باستان شناسان در محلی که طبق سنت، مکان مرگ یهودا محسوب می شود، مشاهده کرده اند که مزرعه خون، در پایین یک صخره مرتفع در بیرون از اورشلیم قرار دارد. بنابراین، روایت اعمال رسولان درست است. دلیل نامگذاری مزرعه خون، این بود که یهودا بعد از حلق آویز کردن خود، به آن زمین افتاد و زمین آغشته به خون شد. این نکته را مردم اورشلیم می دانستند.
طبق روایت متی، رهبران مذهبی یهود، با پولی که یهودا بازگردانده بود، زمینی خریدند که به مزرعه کوزه گر مشهور است. آن زمین را برای تدفین غیر یهودیانی خریدند که در اورشلیم از دنیا می رفتند.
چهار. بر طبق اعمال رسولان فصل یکم آیه هجدهم، این مزرعه را یهودا خرید. اما این فقط حالت شرعی قضیه بود. مزرعه را در واقع کاهنان خریدند، اما از آن جا که نمی خواستند مایملک یهودا را وارد بیت المال کنند، زمین را به نام یهودا خریدند. در این صورت، زمین فقط از لحاظ شرعی از آن یهودا بود، بنابراین می توان گفت که یهودا آن را خرید.
نمایی از مزرعه خون در اورشلیم
مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به مطالب و محتویات "دفاعیات مسیحی" محفوظ است. درج کامل مقالات "دفاعیات مسیحی" در سایر صفحات فیس بوک و وب سایت‌ها، بدون ذکر منبع و نام نویسنده یا مترجم، اکیداً ممنوع و غیرقانونی است. خوانندگان عزیز، در صورت مشاهده تخلف، لطفا اطلاع دهید.
مخالفان ادعا می کنند که نحوه مرگ یهودای اسخریوطی (یکی از حواریون که به مسیح خیانت کرد، سپس پشیمان شد و خودکشی نمود) در روایت های متی و اعمال رسولان اختلاف دارد. در متی آمده که یهودا خود را حلق آویز کرد، اما در کتاب اعمال گفته شده که یهودا در مزرعه ای با سر به زمین افتاد و بدنش پاره شد و امعاء و احشایش بیرون ریخت. آن ها می پرسند:"چگونه هر دو روایت می تواند درست باشد؟"
ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که منتقدان هر دو متن را با دقت بررسی نکرده اند. هر دو متن (متی فصل بیست و هفتم آیات سوم تا دهم و اعمال رسولان فصل اول آیات شانزدهم تا بیستم) به "مزرعه خون" اشاره می کنند.
دو.مخاطب پطرس در کتاب اعمال، شاگردان مسیح می باشد. آن ها همگی می دانستند دقیقا چه اتفاقی افتاده. پس نیازی به توضیح واضحات نبود. مردم شهر اورشلیم هم درباره نحوه مرگ یهودا شنیده بودند.
سه. پشیمانی یهودا، توبه حقیقی نبود، بلکه تاسف ناشی از عذاب وجدان بود. یهودا فکر کرد که با بازگرداندن پولی که کاهن اعظم به خاطر تسلیم عیسی به او داده، می تواند وجدان خود را آرام سازد (متی فصل بیست و ششم آیه پانزدهم). اما پس دادن پول ها، وجدان یهودا را آسوده نکرد. انسان بدون توبه حقیقی نمی تواند پاک شود. پیروان عیسی او را نکوهش می کردند و خودش نیز از خود متنفر شد. متوجه گناه خود شد. او حتی گناهش را به رهبران مذهبی یهود، اعتراف کرد (متی فصل بیست و هفتم آیه چهارم). اما این کافی نبود. بسیاری از مجرمان بزرگ می توانند بگویند که "گناه کرده ام"، بی آن که توبه کنند. توبه یعنی فروتن کردن خویشتن در حضور خدا و درخواست رحمت و سپس رویگردان شدن از گناه.اعتراف گناه، تنها اولین گام در راه توبه است (اول یوحنا فصل یکم آیه نهم).
رهبران مذهبی یهود به وجدان ناآرام یهودا اهمیتی ندادند. آن ها در گناه او شریک بودند، اما احساس ندامت نمی کردند. حتی سعی نکردند تا یهودا را دلداری دهند. آن ها او را با وحشت و نومیدی اش به حال خود گذاشتند. شریک های گناه هرگز در پایان ماجرا، دوستان وفاداری از آب در نمی آیند.
یهودا در نومیدی خود، از زندگی خود منزجر شد و خود را حلق آویز کرد. به هنگام مرگ یا کمی بعد از مرگش، به زمین افتاد. باستان شناسان در محلی که طبق سنت، مکان مرگ یهودا محسوب می شود، مشاهده کرده اند که مزرعه خون، در پایین یک صخره مرتفع در بیرون از اورشلیم قرار دارد. بنابراین، روایت اعمال رسولان درست است. دلیل نامگذاری مزرعه خون، این بود که یهودا بعد از حلق آویز کردن خود، به آن زمین افتاد و زمین آغشته به خون شد. این نکته را مردم اورشلیم می دانستند.
طبق روایت متی، رهبران مذهبی یهود، با پولی که یهودا بازگردانده بود، زمینی خریدند که به مزرعه کوزه گر مشهور است. آن زمین را برای تدفین غیر یهودیانی خریدند که در اورشلیم از دنیا می رفتند.
چهار. بر طبق اعمال رسولان فصل یکم آیه هجدهم، این مزرعه را یهودا خرید. اما این فقط حالت شرعی قضیه بود. مزرعه را در واقع کاهنان خریدند، اما از آن جا که نمی خواستند مایملک یهودا را وارد بیت المال کنند، زمین را به نام یهودا خریدند. در این صورت، زمین فقط از لحاظ شرعی از آن یهودا بود، بنابراین می توان گفت که یهودا آن را خرید.
نمایی از مزرعه خون در اورشلیم
مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به مطالب و محتویات "دفاعیات مسیحی" محفوظ است. درج کامل مقالات "دفاعیات مسیحی" در سایر صفحات فیس بوک و وب سایت‌ها، بدون ذکر منبع و نام نویسنده یا مترجم، اکیداً ممنوع و غیرقانونی است. خوانندگان عزیز، در صورت مشاهده تخلف، لطفا اطلاع دهید.
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)