۱۳۹۲ مرداد ۱۹, شنبه

از مردمان ریاکار و متظاهر بیزارم، اما احکام تو را دوست دارم. (مزمور صدو نوزدهم آیه صد و سیزدهم)


برای اطاعت از خدا، حد وسط وجود ندارد. شما باید موقعیت خود را مشخص سازید. یا از او اطاعت می کنید یا نمی کنید. یا کاری را که او دوست دارد انجام می دهید یا کاری را که خودتان دوست دارید. تصمیم بگیرید که از خدا اطاعت کنید و با سراینده مزمور بگویید: "احکام تو را دوست دارم."

هر خشمی گناه نیست. همان طور که خدا نیز خشمگین می شود،خشمی که همواره مقدس و خالص است. آن خشمی است ناشی از محبت، که بدی کسی را نمی خواهد، خشمی است که نسبت به شخص، دوستانه است، اما نسبت به گناه دشمن. منظور عیسی در موعظه بالای کوه، اشاره به خشمی است ناشی از غرور، جاه طلبی، نفرت، بدخواهی و انتقام. متی فصل پنجم آیات 21-26

اگر فقط آنانی را دوست بداریم که ما را دوست دارند، از کلاهبرداران بهتر نیستیم. اگر فقط به ایمانداران سلام گوییم، از خدانشناسان بهتر نیستیم. آنان نیز به یکدیگر سلام می گویند. سئوالی که عیسی طرح کرد، این است: چه برتری دارید؟ آنچه که شخص مسیحی را از دیگران متفاوت می سازد، همین خاص بودن او است. علامت مرغوبیت یک مسیحی همین است. متی فصل پنجم آیات 46-48

دعای ایمانداران باید واقعی و صادقانه باشد نه ریاکارانه. باید فکورانه باشد و نه مکانیکی. عیسی می خواهد که قلب و فکر ما در آنچه می گوییم دخیل باشد. آنگاه دعا حالت حقیقی خود را می یابد و دیگر تکرار بی معنای کلمات یا وسیله ای برای جلال دادن خود نخواهد بود، بلکه رفاقت و مشارکی راستین با پدر آسمانی مان. متی فصل ششم آیات 7-8

سختی ها و مشکلات، ایمان ما را می آزمایند و مسیحیان حقیقی را از مسیحیان کاذب جدا می سازند. لطفا متی فصل هفتم آیات بیست و چهارم تا بیست هفتم را مشاهده کنید. گیاهان برای رشد و نمو به خورشید نیاز دارند. اما اگر ریشه نداشته باشند، همان خورشید آن ها را می کشد. اگر ریشه های روحانی ما در مسیح عمیق باشد، در پی هیچ خاک دیگری نخواهد بود

در داستان دستگیری زنی به هنگام ارتکاب زنا، که در یوحنا فصل هشتم آیات یکم تا هشتم نقل شده، درس بزرگی برای ما دارد: چقدر ما به سرعت سنگ برداشته، به سوی برادر و خواهر مسیحی خود پرتاب می کنیم! این سنگ ها چیزهایی هستند مانند بدگویی، تهمت، شهادت دروغ... بگذارید که ابتدا به خود بنگریم، آن گاه مشاهده خواهیم کرد که شایسته پرتاب سنگ به هیچکس نیستیم، مگر به خودمان

دوستان ایوب، نه فقط کنارش بودند، بلکه سکوت اختیار کردند، حداقل در ابتدا. ایوب فصل دوم آیه سیزدهم. وقتی دیگران دچار رنج و سختی هستند، سخنرانی نکنید. شما همان قدر از علت رنج بی خبرید که آن ها هستند. فقط در کنارشان حضور داشته باشید و سکوت کنید. این کار تاثیر عظیمی خواهد داشت
مطالعه کتاب مقدس